മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടമാകുന്നത് കൌമാരത്തില് അന്നെന്നു കേട്ടിടുണ്ട് . അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ഞാനും മഴയെ തൊട്ടറിയാന് ഇത്രയും വൈകി പോയത്
പ്രണയവുംസൌഹര്ദവുമ് ഇതളായി വിരിയുന്ന യൌവനത്തില് ഞാന് ആദ്യമയി മഴയെ തൊട്ടറിഞ്ഞു.പറഞ്ഞുറച്ച വിശ്വാസ പ്രമാന്നങളും നിന്നും ഒരു വഴി മാറ്റം.പണ്ടു പാഠ പുസ്തകങ്ങളില് നിന്നു പഠിച്ച മഴയുടെ ഉല്ഭവവും അവ പ്രകൃതിയില് ഉളവാക്കുന്ന രസമാമാട്ടങളും മറന്നു കൊണ്ടു മഴയുടെ ആര്ദ്രതയും ഭാവങ്ങളെയും തൊട്ടു മനസിലാക്കാന് ഒരു ശ്രമം
അന്നാദിയില് നിന്നു പതിയെ തുടങ്ങി,ആവേശത്തോടെ നീ ആര്തുലക്കുമ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ആവേശത്തിനും അതിരിലയിരുന്നു.ഒടുവില് നീ ഒരു കണമായി മാറുമ്പോള് ഞങ്ങളില് നിന്നും നിസ്സഹായതയുടെ നിശ്വാസം മാത്രം...
ഹേ ഭൂമി പുത്രി ... ജന്മങ്ങളില് നിന്നു ജന്മങ്ങളിലേക്കുള്ള നിന്റെ പ്രയാണം തുടരുക .
മഴയുടെ നിറം പൊഴിയാന് ഇഷ്ടപെടാത്ത യൗവനത്തിന്റെ നിറമാണെന്ന് ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
